VICTOR J ZAMMIT
A Lawyer Presents the Case for the Afterlife
.

.

The Book

<< Previous Chapter : Book Index : Next Chapter>>

20. Sterfbed Visioenen

'Een nieuw idee wordt eerst als belachelijk gezien, daarna als triviaal afgedaan totdat uiteindelijk het datgene wordt wat iedereen weet.'
William James

Gedurende deze eeuw zijn er boeken gepubliceerd met gedetailleerde observaties van stervende patiënten gedaan door doctoren en zusters.

Ondanks het feit dat sterfbedvisioenen in de literatuur en folklore gedurende de hele geschiedenis voorkomen wordt er nauwelijks melding van gemaakt in de wetenschappelijke literatuur tot 1920, toen ze bestudeerd werden door Sir William Barrett, een professor in de natuurkunde aan de Royal College of Science in Dublin.

Hij raakte geïnteresseerd in het onderwerp toen zijn vrouw, die een obstetrische chirurg was, thuiskwam en hem vertelde van een vrouw die was gestorven aan een bloeding die dag in het ziekenhuis nadat ze was bevallen.

Vlak voordat de vrouw, die Doris heette stierf, ging ze rechtop zitten en werd zeer enthousiast over het prachtige landschap dat ze zag en ze zei dat haar vader was gekomen om haar naar de andere kant te escorteren.

Wat het meest wonderbaarlijke was voor de Barretts, was het feit dat de vrouw ineens grote verbazing uitsprak toen ze haar zuster Vida samen met haar vader zag. Vida was drie weken daarvoor gestorven. Omdat Doris zo ziek was, hadden ze haar niet verteld dat haar zuster ook was overleden.

Dit verhaal was zo inspirerend voor Barrett dat hij een systematische studie begon naar sterfbedvisioenen. Zijn studie was de eerste die tot de conclusie kwam dat de geest van een stervende patiënt vaak helder en rationeel is. Hij rapporteerde ook een aantal zaken waarbij er medisch personeel of familieleden aanwezig waren tijdens de visioenen van de stervende patiënten.

Zijn boek, welke in 1926 werd gepubliceerd had de titel Deathbed Visions. In dat boek merkte hij onder andere het volgende op:

• het gebeurde heel vaak dat mensen op het moment van sterven vrienden of familie bij hun bed zagen waarvan ze dachten dat die nog leefde

• in alle gevallen waarbij het werd gecontroleerd was de persoon die ze hadden gezien gestorven zonder dat ze dat wisten

• stervende kinderen uitten vaak hun verbazing als ze zien dat de engelen die op hen wachten geen vleugels hebben

In de jaren ’60 ondernam Dr. Karlis Osis van de American Society fot Psychical Research een test studie naar sterfbedvisioenen die de bevindingen van Barrett bevestigde en later werd die geverifieerd over verschillende culturen. Zijn bevindingen waren:

• de meest voorkomende visie was die van mensen die voor hen waren gestorven
• visioenen bij het bed duurden meestal vrij kort, ongeveer 5 minuten of minder
• de stervende patiënten verklaarden dat de “bezoeker” was gekomen met de bedoeling om hen te halen
• geloof in het leven na de dood had geen effect op de frequentie en de manier waarop het gebeurd
• het grootste deel van de patiënten hadden geen drugs gehad waarvan ze konden gaan hallucineren

In 1977 publiceerden Dr. Osis en zijn collega Dr Erlenddur Haraldsson At the Hour of Death. Dit boek breide de originele studie uit en nam meldingen op van meer dan 1000 doctoren en zusters in India en de Verenigde Staten. Alles bij elkaar werden de dood van meer dan 100.000 mensen gerapporteerd. Deze studies kwamen overeen met het pionierende werk dat werd gedaan gedurende een periode van 30 jaar en werd gerapporteerd in verschillende werken van Dr Robert Crookall uit Engeland.

Volgens de informatie die het medische personeel hem gaf:

• was maar 10 procent van de mensen was bewust wakker vlak voor hun dood
• van deze groep had de helft tot tweederde sterfbedvisieoenen
• deze visioenen kwamen in de vorm van verschijningen van geliefden, een blik in het hiernamaals en medisch onverklaarbare buien van uitbundige vreugde

Dr. Melvin Morse beweerd dat de Franse historicus Philippe Aries gedocumenteerd heeft dat in 1000 voor Christus stervende mensen visoenen van god hadden en diegenen zagen die voor hen waren gestorven. Hij klaagt dat mensen die tegenwoordig dergelijke visioenen hebben behandeld worden voor angst met medicijnen en valium, deze zorgen er beide voor dat het kortetermijn-geheugen gewist wordt en op deze manier dus voorkomen wordt dat patiënten visoenen herinneren die ze hebben gehad (Morse 1993: 60). Hij beweerd ook dat ongeveer 90 procent van mensen in het ziekenhuis zwaar gedrogeerd worden en eindeloos gereanimeerd worden en dat doctoren sterfbedvisioenen zien als een probleem dat ze met medicijnen op moeten lossen (Morse 1993: 63).

In zijn boek Closer to the Light—Learning from the Near-Death Experiences of Children, geeft Morse zijn visie dat sterfbedvisioenen een vergeten aspect van het `mysterieuze proces van het leven` zijn en dat ze prachtige troostende en helende effecten op zowel de stervende patiënt als op de familie hebben (1993: 65). Hij herinnert zich verschillende zaken waarbij stervende kinderen visoenen begonnen te zien van het hiernamaals gedurende hun laatste dagen. Ze beschreven ongelofelijke kleuren en prachtige plaatsen en gestorven familieleden van wie ze soms niet eens wisten dat die bestonden.

Geen Hallucinaties

Dr. Osis zelf begon met de veronderstelling dat deze ervaringen gewoon hallucinaties waren die werden veroorzaakt door de biochemische effecten van een stervend brein. Maar, na zijn onderzoek raakte hij ervan overtuigt dat deze ervaringen zo bijzonder waren en zo overtuigend dat ze niet afgedaan konden worden door de fysieke conditie van de patiënt of door de medicatie die ze hadden gekregen.

Er zijn veel zaken in archief bij de Society for Psychical Research waarbij de (geest-) verschijning die de stervende kwam bezoeken ook gezien is door anderen, soms meerdere personen tegelijk:

• in een goed gedocumenteerde zaak werd een sterfbed (geest-)verschijning gezien door de stervende vrouw, Harriet Pearson, en drie familieleden die haar verzorgden (Journal of the Society for Psychical Research Feb 1904: 185-187)

• in een andere zaak waarbij een jongetje stervende was, zagen twee getuigen onafhankelijk van elkaar de gestorven moeder van het jongetje naast zijn bed (Proceedings of the Society for Psychical Research, Volume 6 p.20 ).

Sterfbedvisioenen zijn consistent met en bevestigen het bewijsmateriaal voor het leven na de dood. Van mensen die bewust sterven zullen 50 tot 60 procent een visie van het hiernamaals ervaren.

Waarom sterfbedvisioenen zo belangrijk zijn

In zijn boek ‘Parting Visions’ (1994) beargumenteerd kinderarts Melvin Morse:

• familieleden die weten van deze visioenen brengen vaak meer tijd door bij de stervende. Dit verminderd het schuldgevoel dat ze soms na de dood kunnen krijgen.
• spirituele visioenen geven stervende patiënten de kracht om in te zien dat ze soms met anderen moeten delen.
• spirituele visioenen verwijderen alle angst voor de dood van de stervende en ze werken zeer helend op familieleden
• Ze voorkomen een burnout van het medische personeel
• als ze bijgewoond worden kunnen ze onnodige medische procedures die vaak heel pijnlijk zijn voor de patiënt drastisch verminderen. Hij beweerd dat 30-60% van het geld in de gezondheidszorg van Amerika gespendeerd wordt in de laatste paar dagen van iemands leven en het meeste wordt uitgegeven aan irrationele procedures die het leven niet verlengen (Morse 1994: 136).

Carla Wills-Brandon M.A. Ph.D. psycholoog, raadsvrouw en auteur van zes gepubliceerde boeken, raakte geïnteresseerd in sterfbedvisioenen toen haar eigen zoontje één had toen hij drie jaar oud was. Hij werd bezocht door iemand die niet van deze wereld was, deze vertelde dat hij was gekomen om zijn opa te halen, haar zoontje had er alle vertrouwen in dat het met zijn “Da” goed ging. In haar boek One Last Hug Before I Go: The Mystery and Meaning of Death Bed Visions , onderzoekt ze niet alleen opnieuw het werk van Barrett en Osis, maar ze kijkt ook naar veel recente ervaringen.

Haar conclusies waren:

• de wetenschap kan dit fenomeen niet verklaren
• sterfbedvisioenen komen sinds het begin van de tijd al voor
• deze ervaringen wijzen op een bestaan na dit leven
• we hebben veel van ze te leren.
Internet Referenties

Carla Wills Brandon [http://www.carla.wills.brandon.net/]
doet doorgaand onderzoek naar sterfbedvisioenen en ze wil graag van mensen horen die dit hebben ervaren.

Om meer te weten te komen van onderzoek zie de internetsite van de University of Virginia Afdeling Persoonlijkheids Studies.
[http://www.med.virginia.edu/medicine/inter-dis/personality_studies/].

<< Previous Chapter : Book Index : Next Chapter>>

.


Copyright © 2001 Victor Zammit.  All rights reserved.  --